Dit zijn de mensen achter mijn masker af!

Foto's gemaakt door Karin de Jonge

Gertie Mooren

18 juli 1966

Vroeger praatte ik niet over verdriet. Dat was voor mij ‘gewoon’. Ik was de lachebek en kon dit lange tijd volhouden. Uiteindelijk brak dit me op en moest ‘mijn masker af’. Hoe moeilijk… het luchtte op. Ik ben trots dat ik het 'vangnetje' mag zijn van deze jongerengroep en hen mag ondersteunen in hun activiteiten.



Denise Saris

4 februari 1991

Mijn moeder overleed in december 2011 aan alvleesklierkanker na 7 maanden behandeling in Duitsland. Ik dacht dat ik het allemaal alleen aan kon, iedereen vond me zo sterk. Na 3 jaar ben ik vastgelopen en bij een lotgenotengroep terecht gekomen. Dit heeft me erg geholpen om ermee om te gaan.

Tiemko Jenneskens

3 augustus 2002

Mijn vader overleed toen ik 4 jaar was. Op de basisschool had ik er niet zoveel last van. Pas op de middelbare school merkte ik dat ik hem toch wel erg miste. Het hielp mij om er met anderen over te praten en hoop dat andere jongeren door mijn verhaal ervaren dat het nooit 'zo lang geleden is'.   



Karel Helgers

19 februari 1991

Juni 2012, door met de vervolgopleiding of thuis blijven voor mijn vader waar de ziekte van Kahler bij geconstateerd is? Na een jaar als mantelzorger afscheid moeten nemen in juni 2013 en een hoop emoties verstopt. Met hulp van deze jongerengroep en delen van ervaringen hoop ik anderen te kunnen helpen. 

Tessy Coopmans

9 juni 1990

Ik was 10 jaar toen mijn ouders officieel waren gescheiden. In dezelfde periode overleed mijn opa aan longkanker. In februari 2016 overleed mijn moeder aan longkanker. Het geeft mij kracht om met mijn ervaringen en gevoel iedereen te inspireren in het bespreekbaar maken van rouw, verdriet en verlies. Door in gesprek te gaan met deze jongeren en jongvolwassenen hoop ik dat ook zij hun masker af durven zetten!



Nika Martens

19 juni 1995

 Mijn lieve papa Frank had MS. Helaas is hij op 16 mei 2005 overleden aan de complicaties van deze ziekte. Wat ik het meest mis is dat ik geen herinneringen aan hem heb en dat ik mijn toekomst niet kan delen met hem. Ik kende papa niet anders dan in een rolstoel. Nooit heb ik er goed over kunnen praten, gelukkig kan dat nu wel. 

Michelle Mooren

23 april 1997

Mijn neefje Teun overleed toen we samen in groep 4 zaten (31-10-2004). Ik heb leerkrachten gehad die begrip hadden, maar ook die niet wisten hoe ze hiermee om moesten gaan. Dat maakte dat ik mij niet begrepen voelde en mijn verdriet wegstopte. Ik heb geleerd dat al het verdriet telt!



Ilse

28 maart 1999

 

Vera Spiero

30 juni 1985

Ik was 11 jaar toen mijn vader overleed aan longkanker. In de eerste jaren ging ik gewoon door met mijn leven, tot ik op mijn 16e een oogspierblokkade kreeg (en bijna niks zag) en op m'n 18e werd opgenomen in een jongerenkliniek. Vooral schrijven en creatief bezig zijn hebben mij veel geholpen. Sinds ik kan rouwen kan ik ook weer voelen dat ik leef!



Melanie Voesten

12 april 1995

In augustus 2009, hebben ze bij mijn vader een hersentumor geconstateerd. Een half jaar later, maart 2010, is hij overleden. Een hele zware tijd. Mijn tijd stond stil, ik had geen zin meer in leuke dingen. Ook zijn mijn opa's en oom er niet meer. Met 'mijn masker af' hoop ik dat ik jongeren kan helpen en steunen.

Joyce van Ratingen

7 oktober 1995

25 november 2014 is mijn vader aangereden terwijl hij naar huis fietste, hij is er meteen aan overleden. Het is nu bijna een jaar later en we rouwen nog steeds. Dit gaat in fases en voor iedereen zijn die fases anders. Ik hoop dat ik via mijn masker af weer een fase kan afsluiten.



Jasper Coenen

22 februari 1996

Mijn moeder overleed plotseling in 2007. In 2011 takelde ik af door niet te praten waardoor niemand mij kon helpen. Door het boek sta ik open om mijn verhaal te vertellen en daardoor iedereen te laten zien dat je emoties laten zien niet raar is maar juist goed!! 

Loes Jansen

1 februari 1995

Ik verloor in 2010 mijn vader na een ziektebed van 3 weken aan kanker. Toen ik dacht dat het niet erger kon verloor ik mijn moeder in augustus 2014 aan een hartstilstand. Ik dacht dat mijn leven in elkaar stortte, maar toch sta ik hier nu. Sterker dan ooit! Praten helpt, en zo hoop ik andere jongeren ook te kunnen helpen!



Bente Hoekstra

28 maart 1997

 

Naomy Smedts

10 april 2000

Ik heb op mijn 13e mijn vader verloren,

aan zelfdoding. Ik had eigenlijk nergens last van tot ongeveer een jaar na

de gebeurtenis. Ik wilde mijn leven zo normaal mogelijk voortzetten zoals andere jongeren. Maar pas in het 2e jaar begon mijn rouwproces. 



Susan Coopmans

8 december 1994

1,5 jaar geleden is mijn moeder overleden door zelfdoding. Ik had moeite om erover te praten en daardoor had ik ook moeite om het een plek te geven.

 Doordat ik een aantal mensen in mijn omgeving in vertrouwen heb durven nemen, heb ik mijn gevoelens geuit waardoor ik het wat meer een plek heb kunnen geven.

Amber Coenen

6 april 1999

Mijn moeder is overleden toen ik 8 was aan een longembolie. 

De problemen in de familie kwamen al snel. Door het praten van mijn gevoelens en emotie kon ik verder met me leven. Met ‘ mijn masker af´ wil ik jongeren toe zeggen om te blijven praten en je emotie te laten zien.



Robert Goddijn

                 20 NOVEMBER 1990

Veel mee gemaakt in het leven.
Mishandeling, een scheiding, verlies van beide ouders, zelfdoding en een gameverslaving.
Dit heeft mij gevormd tot de persoon die ik nu ben en trots met waar ik sta.
En met deze groep kom ik net dat stapje verder dan dat ik het alleen doe!

Mounir de Vries